Пісьмо сябру

Трэба сказаць, што ў тыя гады савецкія грамадзяне ўсё сваё жыццё звяралі па Уладзіміру Ільічу. Слова “вождь” не сыходзіла са старонак газет і часопісаў, гучала з экранаў тэлевізараў. Даю неяк свайму другому класу заданне – напісаць ліст сябру. Што тут пачалося. “Ці можна ў канверт пакласці?” – пытаецца адзін. “А ці будзем іх чытаць?” – хапае за руку другі. “Дзеці, – кажу, – чужыя лісты чытаць нельга, але ж мы будзем вучыцца іх пісаць. Таму я праверу і разам вырашым, ці можна такі ліст пасылаць”.

Назаўтра ўжо ўсе як адзін топчуцца ля майго стала, смяюцца, і кожны хоча пакласці свой ліст апошнім. Такая ўжо звычка ў дзяцей. Толькі Віталік падсунуў мне канверт пад самы нос і пайшоў на сваё месца.

Прыйшоўшы дадому, я адразу адкрыла яго пісаніну. Разбіраючы мазню, а пісаў ён, як тая курыца лапай, чытаю: “Добры дзень, мой дарагі Пашка. Як ты быў у вёсцы, мы з табой пасварыліся. А знаеш, што мы з табой павінны сябраваць так, як завяшчаў нам вялікі вош і таварыш Ленін”. “Што, – рагачу я, – які вош”. І адразу ж пераварочваю ліст на другі бок. Той, на шчасце, аказаўся чыстым. Толькі ў самым кутку крывенькімі літарамі было напісана: “Просба з маво пісма не смяяца”. Ну, гэтага я яму ўжо абяцаць не магла...

Жанна СУВОРАВА, мястэчка Чысць.